فتحت المدونة بعد فترة طويلة جدا كنت بطلت حتى افكر فيها، ولقيتنى بقرا مواضيع قديمة، و احيانا كنت بتعجب من الكلام اللى فيها، مش هاقول كأنى بقرا كلام حد تانى لا بس كأنى كنت وقتها بكتب الكلام لنفسي اللى هاتيجي بعد سنين تقراه.
اكتشفت ان الحياة دايما صعبة بس احنا بنقرر نعدى المرحلة دى ازاى، باننا نكتئب وننزوى فى ركن الغرفة المظلم ووحدى مع الدموع بقى والكلام ده، ولا انك تقرر وتقول لنفسك لا انا اقوى من المحنة وهاعديها، ومعظم الوقت لما بناخد القرار ده بالذات بنعديها .
بس بنعديها ازاى ....
بنخسر ايه علشان نكسب نفسنا او بنسيب ايه من نفسنا علشان حاجة تانية فى نظرنا حياتنا من غيرها ماينفعش تكون، وتبقى فى الحالة دى هى اغلى من نفسنا، وصدقونى معظم الناس لما بتتحط فى وضع لازم تختار فيه ما بين نفسك وحد تانى او حاجة تانية معظم الناس بتختار نفسها، بالذات لو الحاجة التانية دى ماكانش فيه دليل كافي انها اهم .
اكتشفت كمان ان الصبر جميل. بعد كام سنه لما جيت ابص على المدونة وافتكرت اجزاء من حياتى، او حاجات صبرت عليها اوى، لقيت فعلا فى الاخر الصبر كان جميل لان نهايته جميله، وكمان احيانا لما بنكون مستعجلين على حاجة الاستعجال ده بيضيعها ولو ماضاعتش وفضلت موجودة احيانا طعمها بيضيع و خلق الانسان من عجل للاسف في ناس مش بتعرف تتعلم من اخطائها.
اتعلمت انك لو مابتعرفش تاخد هاييجي يوم وتبطل تدى، علشان المخزون اللى عندك هاينفد وهاتحس بالضياع لانك ساعتها مش هاتعرف تجيب منين .
واتعلمت ان اللى بياخد بس هاييجي يوم وهايتعب لانه هايتخنق من اللى غرق نفسه فيه وهايلاقى ان مش كل الناس بتدى وهايتوه وهايدور على حد يدي له مش هايلاقى.
اتعلمت ان العمل عبادة والعبادة محتاجة صبر والا ماكانش ربنا قال واصطبر عليها.
عرفت ان فيه فرق بين الحياة والعيشة كل الناس عايشة بس مش كلهم احياء.
